อนัตตา ไม่มีตัว ไม่มีตน หมายถึง ตัวตนของตัวมันเองจริงๆนั้นไม่มี หมายถึง ตัวตนนั้นแม้มีอยู่ แต่ไม่ใช่ตัวตนของมันเองอย่างแท้จริง เป็นเพียงการประกอบกันขึ้นขององค์ประกอบย่อยๆหรือจากเหตุต่างๆมาเป็นปัจจัยกัน  ดังนั้นตัวตนที่เราท่านไปผัสสะได้ด้วยอายตนะใดๆก็ดี คือ รู้ได้ด้วยตา หู จมูก ลิ้น กาย และใจ จึงเกิดการรับรู้ได้ใน รูป, เสียง, กลิ่น, รส, สัมผัส(โผฏฐัพพะ), ธรรมารมณ์  ตัวตนเหล่านั้นแม้มีอยู่ แต่ก็เป็นเพียงเกิดจากการประกอบกันขึ้นเป็นกลุ่มก้อนเป็นมวลรวมของเหล่าเหตุต่างๆ ที่มาเป็นปัจจัยแก่กันและกันขึ้น ในชั่วขณะระยะหนึ่งๆ  ตามหลักอิทัปปัจจยตา หรือปฏิจจสมุปบันธรรมทั้งสิ้นทั้งปวง  จึงกล่าวได้ว่า "ตัวตนของมันเอง"จริงๆนั้นไม่มี  แต่ที่ว่า"มีตัวตน"นั้น เป็น"เพียงตัวตนจากการประกอบกันขึ้นจากขององค์ประกอบย่อยๆมาประชุมรวมกัน" ได้ ในชั่วขณะระยะหนึ่งๆเท่านั้นเอง เกิดขึ้นแล้วต้องดับไป,  ดังนั้นแม้มีอยู่ แต่ก็เป็นเพียงของในลักษณะชั่วคราวแค่ชั่วขณะๆระยะหนึ่งๆ  เกิดแล้วก็ดับ,

        ความสำคัญจึงอยู่ที่ว่า ตัวตนนั้นแม้มีอยู่ แต่ควบคุมบังคับบัญชามันไม่ได้ตามใจปรารถนา เพราะเป็นไปเพียงตามเหตุปัจจัยที่มาประชุมกันขึ้นเท่านั้น ไม่เป็นไปตามใจปรารถนาของใครๆ หรือตัวเรา

        ท่านผู้รู้ทั้งหลายจึงกล่าวว่า มันไม่ใช่ตัวตน ที่เป็นของมันเอง อย่างแท้จริง  ทั้งๆที่เห็นหรือกระทบตัวตนนั้นๆอยู่โทนโท่,  เพราะท่านถือว่าหรือนับว่า "เป็นของไม่มีสาระ"  ไม่มีแก่นแกนอย่างแท้จริง ด้วยเกิดแค่ชั่วระยะเวลาหนึ่งๆเท่านั้นเอง  มันเป็นเช่นนี้เองเป็นธรรมดา  เพียงแต่อย่ามี"ตัณหา"หรือ"ทิฏฐิ" ใดๆในสิ่งนั้นๆ

        ดังนั้นอนัตตาถึงแม้ไม่ใช่ของที่ไม่มีอยู่  "อนัตตาแม้เป็นของที่มีอยู่" เห็นอยู่หรือผัสสะอยู่ได้เดี๋ยวนี้แหละ  แต่นับว่าเป็นของไม่มีสาระหรือแก่นสารอย่างแท้จริง  เป็นเพียงของชั่วคราว เกิดขึ้นชั่วขณะๆแล้วก็หายไปคือดับไป  ไปควบคุมบังคับบัญชามันไม่ได้ จึงกล่าวดังนั้นว่า ไม่มีสาระหรือแก่นสาร เพราะตัวตนเหล่านั้นล้วนต่างเกิดขึ้นจากการที่มีเหตุปัจจัยที่มาประกอบกันขึ้นมาเป็นตัวตนในระยะเวลาหนึ่งๆ หรือเกิดขึ้นจากการประกอบกันขึ้นขององค์ประกอบย่อยๆนั่นเอง  ตัวตนเหล่านี้ตามความเป็นจริงขั้นสูงสุดแล้ว จึงอยู่ใต้อำนาจการแปรปรวนหรือการควบคุมของเหล่าเหตุต่างๆที่มาเป็นปัจจัยประชุมกันขึ้น อันเป็นไปตามหลักธรรมอันสูงสุดคือเป็นปรมัตถ์ยิ่งคืออิทัปปัจจยตา หรือปฏิจจสมุปบันธรรมนั่นเอง  จึงไม่มีผู้ใดหรือใครๆจึงเข้าครอบครองเป็นเจ้าของมันได้อย่างแท้จริง  จึงไม่อยู่ใต้อำนาจหรือการควบคุมของผู้ใดหรือใครๆทั้งสิ้น ยกเว้นดังที่กล่าวคือ ไปขึ้นอยู่กับเพียงเหตุปัจจัยเท่านั้น "เหมือนดั่งเงา" ท่านจึงจัดว่าไม่มีแก่นสาระหรือไร้สาระแก่ผู้เข้าไปยึด ด้วยไม่อยู่ในอำนาจควบคุมบังคับให้เป็นไปตามปรารถนาของใครๆแม้แต่เราได้อย่างแท้จริงดังที่กล่าว  จึงเป็นดั่งที่หลวงปู่เทสก์ เทสรังสี ได้กล่าวไว้ดังนี้